certyfikaty, świadectwa energetyczne

Świadectwo energetyczne to dokument, którego zadaniem jest pokazanie użytkownikowi danego obiektu jak budynek wpływa na środowisko. Poziom oddziaływania na otoczenie ukazany jest poprzez wprowadzenie wartości energii pierwotnej [EP]. Współczynnik ten określa zapotrzebowanie na energię potrzebną do zaspokojenia potrzeb związanych z użytkowaniem budynku lub lokalu, czyli w szczególności jest to energia niezbędna do ogrzewania, przygotowania ciepłej wody, wentylacji i klimatyzacji, a w przypadku budynków użyteczności publicznej również oświetlenia.

Świadectwa energetyczne budynków to obowiązek nałożony na Polskę przez Unię Europejską. Certyfikaty energetyczne to kolejny krok wpisujący się w proekologiczny nurt Unii mający na celu obniżenie zużycia energii oraz zanieczyszczenia środowiska. Obowiązek posiadania świadectwa nakłada Dyrektywa 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego. W Polsce kwestie związane z certyfikacją reguluje nowelizacja ustawy Prawo Budowlane (Ustawa z dnia 19 września 2007 r. o zmianie ustawy-Prawo budowlane (Dz. U. Nr 191, poz. 1373) Tekst ujednolicony ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.).

Według wyżej wymienionych przepisów świadectwa energetyczne dotyczą:

• budynków i lokali oddawanych do użytkowania;
• budynków i lokali podlegających zbyciu lub wynajmowi;
• budynków i lokali które w wyniku przebudowy lub remontu zmieniły swoją charakterystykę energetyczną.

Zgodnie z tymi przepisami certyfikaty energetyczne nie dotyczą budynków:

• podlegających ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
• używanych jako miejsca kultu i do działalności religijnej;
• przeznaczonych do użytkowania w czasie nie dłuższym niż 2 lata;
• niemieszkalnych służących gospodarce rolnej;
• przemysłowych i gospodarczych o zapotrzebowaniu na energię nie większym niż 50 kWh/(m2·rok);
• mieszkalnych przeznaczonych do użytkowania nie dłużej niż 4 miesiące w roku;
• wolnostojących o powierzchni użytkowej poniżej 50 m2.

Ustawa Prawo Budowlane ściśle reguluję kwestie wskazującą osoby odpowiedzialne za uzyskanie certyfikatu energetycznego. Zarówno w przypadku inwestorów indywidualnych jak i instytucjonalnych, właściciel budynku jest zobowiązany dołączyć certyfikat energetyczny budynku do zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W przypadku gdy budynek lub lokal zostaje wprowadzony na rynek obrotu nieruchomości w czego wyniku następuje jego zbycie lub wynajem, świadectwo energetyczne powinno być udostępnione nabywcy lub najemcy.

Świadectwa energetyczne sporządzane są przez osoby podsiadające odpowiednie uprawnienia nadane przez Ministerstwo Infrastruktury lub regionalne Izby Budowlane. Osoba sporządzająca certyfikat energetyczny oprócz posiadanych uprawnień powinna wykazać się znajomością zagadnień związanych z budownictwem, fizyką budowli oraz szeroko pojętą energetyką. Dlatego zachęcamy Państwa do zwrócenia szczególnej uwagi na doświadczenie certyfikatora w w/w branżach.

Według rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie metodologii opracowywania świadectw energetycznych [...] certyfikację należy rozpocząć przeprowadzając wizję lokalną obiektu. Sporządzenie certyfikatów bez wizyty na obiekcie sprowadza się do nierzetelnego wykonywania swoich obowiązków a same świadectwa energetyczne zostają obarczone wieloma błędami, które bardzo często zostają wychwycone przez odpowiednie służby kontrolne.

Świadectwa energetyczne budynków są w Polsce ważne przez 10 lat. Jeżeli budynek po upływie ważności świadectwa nie będzie podlegał zbyciu lub wynajmowi, nie ma potrzeby odnawiania świadectwa.

Głównym elementem, który posiadają wszystkie świadectwa energetyczne budynków, jest wskaźnik energii pierwotnej [EP]. Jest to liczba wyrażona w kWh/(m2·rok) która ukazuję w jakim stopniu budynek wpływa na środowisko. Najważniejsze elementy składające się na ostateczny wynik EP to poprawna ocena instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej (ewentualnie jeżeli taka występuje również instalacji solarnej, rekuperacji, pomp ciepła oraz klimatyzacji). W związku z w/w praca certyfikatora polega w głównej mierze na dobraniu odpowiednich współczynników redukujących lub zwiększających poziom zużycia energii w budynku.

Zgodnie z obowiązującym prawem certyfikaty energetyczne nie są sporządzane dla lokali znajdujących się w budynku ze wspólną instalacją centralnego ogrzewania (węzeł cieplny, wspólna kotłownia itp.). W takim przypadku właściciel mieszkania otrzymuje od np. zarządcy certyfikat energetyczny sporządzony dla całego budynku i tym certyfikatem posługuje się przy sprzedaży lub wynajmie lokalu.

Jeżeli natomiast lokale mieszkalne wyposażone są we własne źródło ciepła (piecyk gazowy itp.) świadectwa energetyczne sporządza się tylko dla lokalu, oceniając znajdujące się w nich instalacje.

Audyt energetyczny sporządza się w celu otrzymania premii termomodernizacyjnej i dotyczy on przede wszystkim budynków istniejących. Audyt energetyczny to dokument który analizuje istniejący budynek pod względem możliwości przeprowadzenia usprawnień mogących przyczynić się do zredukowania kosztów użytkowania takiego obiektu. Audytor sprawdza zarówno stan elementów osłonowych budynku, stolarki okiennej i drzwiowej jak również instalacji znajdujących się w obiekcie (głównie centralne ogrzewanie oraz ciepła woda użytkowa). Po odpowiedniej analizie audytor porównuje koszty jakie niesie ze sobą wprowadzenie usprawnień z możliwymi do uzyskania oszczędnościami. Na podstawie zestawienia wybiera się przedsięwzięcia które przy najmniejszych kosztach inwestycji spowodują największe oszczędności (np. wymiana stolarki, docieplenie elewacji, wymiana instalacji ogrzewania itp.).

Certyfikaty energetyczne dotyczą budynków i lokali:

• oddawanych do użytkowania;
• podlegających zbyciu lub wynajmowi;
• które w wyniku przebudowy lub remontu zmieniły swoją charakterystykę energetyczną.

Istnieją jednak pewne wyjątki i świadectwa energetyczne nie są sporządzane dla budynków:

• podlegających ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;
• używanych jako miejsca kultu i do działalności religijnej;
• przeznaczonych do użytkowania w czasie nie dłuższym niż 2 lata;
• niemieszkalnych służących gospodarce rolnej;
• przemysłowych i gospodarczych o zapotrzebowaniu na energię nie większym niż 50 kWh/(m2·rok);
• mieszkalnych przeznaczonych do użytkowania nie dłużej niż 4 miesiące w roku;
• wolnostojących o powierzchni użytkowej poniżej 50 m2.